ZSP7tarczanagl

Wpłać 1% podatku
Sam decyduj,
procent
na co idą twoje podatki
Facebook

facebook
Szkoła 26 Marca 66 

facebook
Szkoła Tysiąclecia 25

facebook
Przedszkole PCK 1

Odliczanie czasu
Wakacje już za: 22.06.2018 09:00 0 Days

Patron szkoły

 

Patronem naszej szkoły jest wybitny

poeta i żołnierz
Władysław Broniewski
  Broniewski z wnuczką
     Broniewski z wnuczką.

Życiorys

Urodził się 17 grudnia 1897 roku w Płocku, w domu o dawnych tradycjach patriotycznych (dziadek i bracia babki walczyli w powstaniach w 1831 i 1863 roku). Ojciec poety, Antonii, zmarł, gdy Władysław miał zaledwie pięć lat. Trud utrzymania i wychowania trójki dzieci (poeta miał dwie siostry) spadł na barki dwóch kobiet: matki, Zofii  oraz babki, Jadwigii Lubowidzkiej.

Władysław Broniewski uczęszczał go Gimnazjum Polskiego w Płocku w latach 1906-1915. W szkole poznał bliżej poezję romantyczną: Słowackiego, który stał się jego ulubionym mistrzem, Mickiewcza, Norwida, a także Ujejskiego i Romanowskiego. Już w szkole związał się z ruchem niepodległościowym. Był skautem, należał do Organizacji Młodzieży Niepodległościowej, a później do Związku Strzeleckiego. Pod koniec 1914 roku Broniewski wystąpił jako redaktor, a zarazem autor większości artykułów i wierszy pisemka pod nazwą "Młodzi Idą". Miało ono charakter patriotyczny i antyklerykalny. Na jego łamach ukazały się pierwsze utwory poetyckie – „Na szczyt” i „Już dość”.

 8 kwietnia 1915 roku Broniewski wraz z grupą kolegów znalazł się w szeregach Legionów. "Orlik", taki był pseudonim Broniewskiego, przeszedł chrzest bojowy w walkach na Wołyniu, a po odmowie złożenia przysięgi na wierność Austrii znalazł się wraz z innymi w obozie w Szczypiornie. W 1918 roku Broniewski przerwał służbę wojskową, zdał maturę jako ekstern i zapisał się na Uniwersytet Warszawski. Jednakże w następnym miesiącu, choć niechętnie, powrócił do wojska. Uczestniczył w walkach na wschodzie z Ukraińcami, a później w wojnie z radziecką Rosją w 1920 roku. Utalentowany i dzielny oficer, wyszedł z wojska w stopniu kapitana, odznaczony krzyżem Virtuti Militari i Krzyżem Walecznych. W roku 1921 ostatecznie opuścił wojsko i podjął studia.   Broniewski w żołnierskiej czapce wojsk gen. Andersa
Pisany w latach 1918-1922 "Pamiętnik" ukazuje drogi, jakimi w swoich poszukiwaniach ideowych dochodził poeta do komunizmu i literatury. Władysław Broniewski w krótkim czasie stał się wybitnym polskim poetą rewolucyjnym.    Broniewski w żołnierskiej czapce wojsk gen. Andersa.

Na miejsce swego debiutu poetyckiego wybrał Broniewski awangardową "Zwrotnicę", posyłając jej redaktorowi Tadeuszowi Peiperowi w roku 1923 do oceny poemat "Ostatnia wojna". Na uniwersytecie wstępił do Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej,

W roku 1923 Jan Hempel zaproponował Broniewskiemu współpracę z "Nową Kulturą", legalnym społeczno-literackim czasopismem komunistycznym.

Na początku roku 1925 ukazał się pierwszy tomik poezji Broniewskiego, zatytułowany "Wiatraki".

W tym samym roku 1925 Broniewski, Stande i Wandurski wydali wspólnie biuletyn poetycki „Trzy salwy”, który uznano za manifest polskiej poezji proletariackiej nie tylko ze względu na temat i postawę ideologiczną, lecz również dobór środków wyrazu.

Rok 1925 był także czasem pogłębiania się związków Broniewskiego z zespołem "Skamandra". W tym także roku poeta został sekretarzem redakcji "Wiadomości Literackich".

Następny zbiorek "Dymy nad miastem", 1926 r., przyniósł krystalizację przekonań poety.  Pisał więcej utworów o tematyce politycznej i społecznej.  Reakcją na egzekucję walczących był wiersz „Na śmierć rewolucjonisty”, na śmierć Żeromskiego - wiersz "Róża", na przewrót majowy - wiersz „Do towarzyszy broni”. 

W latach 1927-1931 Broniewski rozwinął działalność literacką, publicystyczną i redakcyjną. Pracował w redakcji "Dźwigni", a później "Miesięcznika Literackiego". We wrześniu 1931 roku aresztowano zespól redakcyjny "Miesięcznika Literackiego". Była to represja za opublikowanie protestu pisarzy i intelektualistów przeciwko torturom, którym poddawano więźniów w słynnym więzieniu łuckim. Poeta, aresztowany wraz z innymi, został osadzony w warszawskim Więzieniu Centralnym i przebywał w nim dwa miesiące. Wspomnieniom z tego okresu poświęcił znany wiersz „Magnitogorsk albo rozmowa z Janem”.

W roku 1929 wydał Broniewski poemat „Komuna Paryska”, którego nakład prawie w całości został skonfiskowany. Zainteresowania, początkami ruchu robotniczego, owocowały potem w „Elegii o śmierci Ludwika Waryńskiego”. Wydarzeniem w polskim życiu literackim stał się kolejny tomik Broniewskiego „Troska i pieśń”, który ukazał się w 1932 roku. Pisali o nim z uznaniem tak wytrawni krytycy poezji, jak Stefan Napierski i Karol Wiktor Zawodziński.

Lata trzydzieste przyniosły poważne zmiany polityczne, które odbiły się również w twórczości i działalności Broniewskiego. Zbliżająca się wojna, sukcesy faszyzmu i sytuacja kraju, obok niepokojących wydarzeń w ZSRR, odcisnęły wyraźne piętno na twórczości poety ostatnich lat przedwojennych. Nastroje katastroficzne motywy przewodnie ostatniego przed wojną tomiku, wydanego w 1939 roku „Krzyku ostatecznego”. Zbiorek przyniósł wzmocnienie ogólnej tonacji patriotycznej, związanej głównie z tematem ziemi ojczystej, „Miasto rodzinne” i „Mój pogrzeb”. W tomiku mieszczą się także utwory groteskowe i autoironiczne „Poeta i trzeźwi”, „Pod zdechłym psem", które, jak się wydaje, były próbą rozładowania narastających nastrojów depresyjnych.

W kwietniu 1939 roku - w momencie zaostrzenia stosunków pomiędzy Polską a Niemcami hitlerowskimi, tygodnik "Czarno na białym",  umieścił głośny wiersz Władysława Broniewskiego „Bagnet na broń”. W tym roku otrzymał Broniewski - mimo sprzeciwów - nagrodę Związku Zawodowego Literatów Polskich. Jedyną nagrodę jaką mu przyznano przed wojną.

We wrześniu 1939 r. poeta nie został zmobilizowany dlatego sam usiłował dotrzeć do pułku, jednakże przydział do wojska otrzymał zbyt późno aby wziąć udział w walce, więc zamieszkał we Lwowie. Tutaj - w styczniu 1940 roku - na podstawie fałszywego oskarżenia aresztowany przez NKWD, przebywał w więzieniu do sierpnia 1941 roku. Była to jedna z najcięższych prób ideowych poety. Wyszedł z niej zwycięsko, zachowując swoje przekonania, ale z poczuciem krzywdy i tragiczności swego położenia. Oparcia szukał w nakazie bezwzględnej walki z hitlerowskimi Niemcami, który stał się dlań obowiązkiem patriotycznym. Świadectwa tej postawy odnajdujemy w wierszach zbiorku „Bagnet na broń”. Po wyjściu z więzienia Broniewski początkowo pracował w redakcji wydawanego przez ambasadę polską w Kujbyszewie pisma "Polska", później zaś - w kwietniu 1942 roku - wstąpił do organizowanej wówczas na terenie ZSRR armii generała Andersa. W jej szeregach opuścił Związek Radziecki i udał się najpierw do Iranu, a potem do Palestyny.

Okres wojenny przyniósł dwa zbiorki poetyckie: „Bagnet na broń” oraz „Drzewo rozpaczające”. W pierwszym dominowała liryka o temacie "żołnierskim", apelująca do uczuć patriotycznych. Drugi zbiorek miał tonację odmienną - motywy tęsknoty i nostalgii mieszały się z akcentami autoironii i pozornej nonszalancji. Osobną grupę w tomiku stanowiły wiersze, które powstały pod wpływem wiadomości, nieprawdziwej, o śmierci żony - Marii Zarębińskiej.

W roku 1945 powrócił Broniewski do kraju. Pierwsze utwory napisane po powrocie podjęły tematykę społeczną, była to poezja pracy i odbudowy. Jego twórczość zdobywa uznanie - świadczą o tym przyznane mu w roku 1946 nagrody literackie miast Łodzi i Warszawy. Optymistyczny ton ówczesnych wierszy przyćmiła wkrótce osobista tragedia poety. Rok później spotyka go ciężki cios - umiera w Zurychu żona Maria Zarębińska, była więźniarka Oświęcimia. Jej poświęcił poeta szereg przejmujących utworów, opublikowanych w tomie „Nadzieja”. Lata 50-te przynoszą wzmocnienie nurtu refleksji i zadumy nad pejzażem ojczystym; powstają poematy liryczne „Mazowsze” i „Wisła”. Ostatnie lata życia poety  to szereg wierszy osobistych, przejmujące liryki zbiorku „Anka” poświęcone tragicznie zmarłej córce, oraz utwory ewokujące motywy śmierci, przemijania i czasu. Ostatnie wiersze są rzeczywiście ostatnimi stronicami "pamiętnika artysty", podsumowującymi biografię twórcy.

10 lutego 1962 roku Władysław Broniewski zmarł na raka krtani. Jego zasługi dla literatury Polski Ludowej poświadczyły dwie nagrody państwowe, 1950 i 1955, oraz ordery Budowniczego Polski Ludowej i Komandoria z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. Odznaczenia te nie były tylko gestem uznania - lecz także potwierdzeniem rzeczywistej wielkości poety. Z jego śmiercią zamknęła się jedna z wybitnych kart polskiej poezji socjalistycznej.